Bacitracine

Bacitracine behoort tot de polypeptide antibiotica en wordt gebruikt om wondinfecties, huid- en ooginfecties te voorkomen of te behandelen. Het wordt gewoonlijk toegediend als een zalf voor uitwendig gebruik. Af en toe wordt de werkzame stof ook intramusculair gebruikt bij de behandeling van longontsteking en empyema (ophoping van pus in een orgaan) bij baby's.

De bacitracineproducerende bacterie werd in 1945 geïsoleerd uit een besmette wond op de knie van een kind met de naam Margaret Tracy. De bacil werd naar haar genoemd.

Farmacodyamica

Bacitracine bestaat uit verschillende polypeptiden, waarvan bacitracine A de belangrijkste vorm is in de commerciële productie.
Die Wirkung des Antibiotikums basiert auf der Hemmung der bakteriellen Zellwandbildung. Dies wird verursacht durch die Verhinderung der Hydrolyse des Lipids Dolicholphosphat. Der Wirkstoff bindet an ein Metallion und spaltet die DNA oxidativ.
Da Bacitracin hauptsächlich grampositive Bakterien abtötet, ist es gegen gramnegative Erreger unwirksam.
Das Antibiotikum hat eine kurze Wirkungsdauer und muss daher alle 3 bis 4 Stunden neu angewendet werden.

Farmacokinetica

Uitwendig en oraal wordt het antibioticum nauwelijks geabsorbeerd, maar bij intramusculaire injectie wordt het snel en volledig geabsorbeerd. Uitscheiding is renaal. Zes uur na intramusculaire toepassing zit 87% van de dosis in de urine.

Bijwerkingen

Bacitracine heeft een sterk renaal toxisch effect wanneer het systemisch wordt toegediend.
Es können unerwünschte Nebenwirkungen wie lokale oder allergische Reaktionen auftreten.

Toxicologische gegevens

De orale LD50 bij ratten is > 2000 mg/kg. Overdosering leidt tot nierbeschadiging.