Nebivololol

Nebivolol is een geneesmiddel uit de groep van de bètablokkers. Het wordt gebruikt voor de behandeling van hartfalen en hypertensie. Door de beschikbaarheid van betere alternatieven zijn bètablokkers echter niet langer de eerste keuze bij de behandeling van primaire hypertensie. Ze worden peroraal ingenomen in de vorm van tabletten.

Nebivolol werd in 1983 gepatenteerd door Menarini en Janssen Pharmaceutica en voor het eerst goedgekeurd in 1997.

Farmacodynamica

Nebivolol blokkeert β1- en β2-receptoren, waarbij het een veel hogere selectiviteit heeft voor β1-receptoren. Door de β1-receptoren te blokkeren, kunnen de endogene liganden adrenaline en noradrenaline niet langer aan deze receptoren binden. Deze verhogen normaal gesproken de frequentie en de kracht van de hartslag. Door ze te blokkeren met nebivolol wordt de abnormaal verhoogde hartslag weer genormaliseerd en kan het hart efficiënter bloed in de circulatie pompen. Door de β2-receptoren te blokkeren, ontspannen de gladde spieren van de bloedvaten, waardoor de bloeddruk daalt. Door de hoge selectiviteit voor β1-receptoren is dit effect echter niet erg uitgesproken.

Farmacokinetiek

De absorptie van nebivolol wordt niet beïnvloed door voedselinname. De maximale plasmaspiegel wordt bereikt na ongeveer 2-4 uur. Het geneesmiddel is voor 98% gebonden aan serumalbumine. Het wordt zowel in de urine als in de ontlasting uitgescheiden. De halfwaardetijd is ongeveer 12 uur.

De metabolisering vindt plaats in de lever en wordt voornamelijk gekatalyseerd door het enzym CYP2D6. Door genetische variaties in de bevolking zijn er individuen die meer of minder van dit enzym produceren. Dit kan leiden tot aanzienlijke schommelingen in de werkzame stof bij deze personen, wat het effect kan beïnvloeden. Vooral bij zogenaamde "poor CYP2D6 metabolizers" (te weinig CYP2D6 aanwezig) kunnen na inname van nebivolol verhoogde plasmaspiegels en dus verhoogde ongewenste bijwerkingen optreden. Dit treft vooral delen van de blanke bevolking en mensen van Afrikaanse afkomst.

Interacties tussen geneesmiddelen

Gelijktijdige inname van stoffen die ook door CYP2D6 worden afgebroken of inname van stoffen die CYP2D6 remmen of induceren, kan leiden tot gewijzigde serumconcentraties. Dit kan leiden tot meer bijwerkingen of een gebrek aan effect.

Bijwerkingen

• Hoofdpijn
• Vermoeidheid
• Duizeligheid
• slaperigheid
• verminderde bloedtoevoer naar de ledematen
• Bradycardie

Contra-indicaties

• Ernstige bradycardie
• Hartblok groter dan eerste graad
• Cardiogene shock
• Decompensatief hartfalen
• Sick sinus syndroom (tenzij een permanente pacemaker aanwezig is)
• Patiënten met een ernstige leverfunctiestoornis
• Overgevoeligheid voor nebivolol