Cefaclor

Cefaclor behoort tot de familie van antibiotica die cefalosporinen (cefalosporinen) worden genoemd. Binnen deze groep behoort hij tot de tweede generatie. De cefalosporinen zijn breedspectrumantibiotica die worden gebruikt voor de behandeling van septikemie, longontsteking, meningitis, infecties van de galwegen, peritonitis en urineweginfecties.

Farmacodynamica

Cefaclor is, net als penicillines, een beta-lactam antibioticum. Door zich te binden aan specifieke penicillinebindende proteïnen (PBP's) in de bacteriële celwand, remt het de derde en laatste fase van de bacteriële celwandsynthese. De cellyse (het oplossen van de cel) wordt dan bewerkstelligd door autolytische enzymen van de bacteriële celwand, zoals autolysines.

Farmacokinetica

Cefaclor wordt goed geabsorbeerd na orale toediening, onafhankelijk van de voedselinname. De eiwitbinding is 23,5 %. Er is geen significante biotransformatie in de lever (ongeveer 60 tot 85 % van de werkzame stof wordt binnen 8 uur onveranderd in de urine uitgescheiden). De halfwaardetijd is ongeveer 0,6-0,9 uur.

Drug interacties

• Cefalosporinen kunnen het antistollingseffect van coumarinen (bv. warfarine) versterken - gelijktijdig gebruik vereist frequente INR-controles en zo nodig aanpassing van de dosis.
• De uitscheiding van cefalosporinen wordt verminderd door probenecid (wat leidt tot verhoogde concentraties van het geneesmiddel in het bloedplasma).
• De absorptie van cefaclor wordt verminderd door maagzuurremmers. Daarom mogen maagzuurremmers niet onmiddellijk voor of gelijktijdig met cefaclor worden ingenomen.

Bijwerkingen

De belangrijkste bijwerking van de cefalosporinen is overgevoeligheid (geneesmiddelenallergie). Penicilline-gevoelige patiënten reageren ook allergisch op de cefalosporines, afhankelijk van de cefalosporinegeneratie. Allergische reacties kunnen zich bijvoorbeeld uiten in huiduitslag, pruritus (jeuk), urticaria, serumziekte-achtige reacties met huiduitslag, koorts en gewrichtspijn, maar ook in anafylaxie.

Andere bijwerkingen zijn maag-darmstoornissen (diarree, misselijkheid en braken, abdominaal ongemak, lever-enzymstoornissen, voorbijgaande hepatitis en cholestatische geelzucht), hoofdpijn en Stevens-Johnson syndroom.

Zeldzame bijwerkingen zijn eosinofilie en bloedstoornissen (waaronder trombocytopenie, leukopenie, agranulocytose, aplastische anemie en hemolytische anemie); reversibele interstitiële nefritis; hyperactiviteit, nervositeit, slaapstoornissen, hallucinaties, verwardheid, hypertensie en duizeligheid.

Symptomen van overdosering zijn diarree, misselijkheid, maagklachten en braken.